Υλοποιώντας την απόφαση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ
Γεώργιου Α.Παπανδρέου για στήριξη κάθε μορφής ανθρωπιστικής βοήθειας στην πόλη Γάζα της Παλαιστίνης έγινε στις 08/01/2009 αποστολή με τους
Α. Μουσιώνη (επικεφαλή και ιατρό) Η. Καρανίκα (ιατρό και βουλευτή)
Θ. Νησιώτη (ιατρό )
Α. Στάμου (Παγκόσμια Ομοσπονδία Υγείας )
Χ. Καπάταη (διοικητική υποστήριξη) και το
Θ. Τζήμα (νομική υποστήριξη). Μαζί μας είχαμε και σημαντική ποσότητα φαρμάκων και υλικών.
Η αποστολή μέσω Καΐρου κατευθύνθηκε στην πόλη AL-ARISH περίπου 40 χλμ από τον συνοριακό σταθμό της RAFAH. Από την πρώτη μας επαφή με τους αρμοδίους (αιγυπτιακές αρχές στα σύνορα) καταλάβαμε ότι τα πράγματα δεν ήταν καθόλου εύκολα. Στην πύλη της RAFAH υπήρχε μικρός αριθμός ιατρών περίπου 10 Άραβες και καμιά δ
εκαριά διαφόρων εθνικοτήτων που επί μέρες δεν μπορούσαν να πάρουν άδεια εισόδου. Ακόμα υπήρχαν δεκάδες φορτηγά με τρόφιμα και φάρμακα τα οποία περνούσαν την ώρα της εκεχειρίας (13:00- 16:00). Tα φορτηγά ξεφόρτωναν σε μια περίπου νεκρή ζώνη και από κει άλλα φορτηγά (παλαιστινιακά) αναλάμβαναν την περαιτέρω μεταφορά.
Κάτι ανάλογο γινόταν και με τα ασθενοφόρα. Οι Παλαιστίνιοι έφερναν κάποιους τραυματίες μέχρι τα σύνορα και από κει αναλάμβαναν Αιγύπτιοι την μεταφορά. Πρέπει να τονίσω ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στα σύνορα τα αεροπλάνα βομβάρδιζαν αδιάκοπα τη περιοχή από τη μεριά της Παλαιστίνης. Σε εκείνη την περιοχή υπάρχουν πολλά υπόγεια τούνελ που οι Ισραηλινοί ήθελαν να καταστρέψουν.
Οι εκρήξεις ήταν τόσο κοντά που σε μια περίπτωση έσπασαν τα τζάμια του μεθοριακού σταθμού των Αιγυπτίων και δυο φρουροί βρέθηκαν σοβαρά τραυματισμένοι από θραύσματα. Ο ήχος των αεροπλάνων αλλά και πολύ περισσότερο των εκρήξεων ήταν τρομακτικός.
Μετά από τέσσερις ημέρες προσπαθειών και με την συμβολή του Έλληνα Πρέσβη στο Κάιρο περάσαμε. Πρέπει να σημειώσω, ότι όλη
η αποστολή μας υπέγραψε υπεύθυνες δηλώσεις, τόσο προς τις Ελληνικές αρχές όσο και προς τις Αιγυπτιακές, ότι με δική μας ευθύνη περνάμε τα σύνορα και ότι έχουμε ενημερωθεί για τους κινδύνους.
Αφού περάσαμε τα σύνορα μας παρέλαβε ένα πούλμαν προκειμένου να πάμε στο Νοσοκομείο της Παλαιστινιακής RAFAH. Πριν καν ξεκινήσουμε η Ισραηλινή αεροπορία εξαπέλυσε ένα πύραυλο σε πολύ μικρή απόσταση. Ο ήχος ήταν τρομακτικός. Αμέσως οι ήρωες που οδηγούσαν τα ασθενοφόρα μας κατέβασαν άρον άρον και μας έβαλαν σε δύο ασθενοφόρα. Η κατάσταση ήταν εφιαλτική. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο τα ασθενοφόρα, εντός των οποίων είχαμε κυριολεκτικά τσουβαλιαστεί, έτρεχαν με αναμμένα φώτα και σειρήνες με προορισμό το Νοσοκομείο. Το αίσθημα φόβου που με είχε καταλάβει μου ήταν πρωτόγνωρο. Είχα ασπρίσει και δεν μπορούσα να αναπνεύσω ή να μιλήσω. Δεν μπορώ να υπολογίσω πόση ώρα κάναμε για να μπούμε στη πόλη της Παλαιστινιακής RAPHA αλλά μού φάνηκε αιώνας.
Οι εκρήξεις κάποια στιγμή σταμάτησαν και φτάσαμε στο Νοσοκομείο. Η υποδοχή μας από τους ανθρώπους του Νοσοκομείου ήταν το κάτι άλλο. Ήταν σαν να υποδέχθηκαν τα αδέλφια τους που είχαν να δούν χρόνια. Ένιωσα και εγώ ότι αυτούς τους ανθρώπους τους ξέρω από καιρό. Μας αγκάλιαζαν και μας φίλαγαν, μας έκαναν να αποβάλλουμε το φόβο μας αμέσως. Αφού μας οδήγησαν στο γραφείο του Διευθυντή μας προσέφεραν καφέ.
Οι Ισραηλινές δυνάμεις χτύπησαν τη Δημοτική αγορά της πόλης. Σήμανε συναγερμός. Η Ελληνική αποστολή αμέσως κατέβηκε στο χώρο υποδοχής των τραυματιών. Οι γιατροί μας, φόρεσαν αμέσως τις ιατρικές μπλούζες και μπήκαν στη μάχη, στους μη γιατρούς έδωσαν εντολή να είναι κολλημένοι στο τοίχο. Μετά από λίγα λεπτά ο ιατρός
Άρης Μουσιώνης μου λέει
«θέλω να έρθεις μέσα άλλα αυτό που θα δείς είναι 
Σκληρό». Επειδή γνωρίζω την αραβική έπρεπε να κάνω το διερμηνέα μεταξύ γιατρών και τραυματιών. Αρχικά πάγωσα, όμως με την προτροπή του Άρη Μουσιώνη μπήκα και εγώ στο χώρο όπου οι γιατροί έδιναν πραγματική μάχη.
Δεν θα ξεχάσω τα μάτια ενός μικρού παιδιού που σπάραζε από το πόνο και το κρατούσαν αγκαλιά. Είχε χτυπηθεί από βόμβα στο χεράκι του και όλο το κορμί του ήταν γεμάτο αίματα.
Αμέσως ο γιατρός μας
Ηλίας Καρανίκας έκανε τα πάντα και ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Δεν θα ξεχάσω ένα παληκάρι 20-22 ετών που από θραύσμα γυαλιού που του καρφώθηκε στη σπονδυλική στήλη θα μείνει παράλυτο από τη μέση και κάτω. Δεν θα ξεχάσω πως ο ιατρός μας
Θανάσης Nησιώτης μπήκε αμέσως στο χειρουργείο, άνοιξε την κοιλιά μεσήλικα Παλαιστινίου, που ήταν γεμάτη θραύσματα οβίδας και του έσωσε τη ζωή. Οι ιατροί Παλαιστίνιοι οι οποίοι είναι ήρωες και άξιοι συγχαρητηρίων αλλά δυστυχώς άπειροι, έβγαλαν αμέσως μπροστά τον αρχηγό της αποστολής μας, καθώς και τους υπόλοιπους ιατρούς και τα πάντα πέρναγαν από τα χέρια τους . Θα μπορούσα να γράφω για αμέτρητα περιστατικά.
Ο νεότερος σύντροφος της αποστολής
Θέμης Τζήμας και ο
Αλέκος Στάμου ήταν στη πόρτα του Νοσοκομείου όπου έρχονταν οι τραυματίες. Ο Αλέκος Στάμου ακούει δύο λέξεις
Αλάχ και Γιουνάν.
Οι Παλαιστίνιοι δόξαζαν το Θεό για τον ερχομό των Ελλήνων. Άλλωστε ήμασταν η πρώτη αποστολή ξένων που μπήκε στην πολιορκούμενη Γάζα. Η σκηνή ήταν συγκλονιστική.
Οι άνθρωποι μας προσφέρουν ότι έχουν για να μας ευχαριστήσουν. Μας βάζουν να κοιμηθούμε θεωρητικά στο ποιο ασφαλές σημείο. Την Παιδιατρική Κλινική. Την επομένη οι γιατροί μας επισκέφτηκαν τους αρρώστους στους θαλάμους. Η προηγούμενη βραδιά είχε και δύο νεκρούς.
Στην επίσκεψη στους θαλάμους, μας περίμενε μια τεράστια έκπληξη. Ο χώρος όπου είχαν δώσει μάχη οι γιατροί μας, είχε μετονομαστεί, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης σε
αίθουσα ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.
Η ταμπέλα είναι γραμμένη στην Ελληνική, Αραβική και Αγγλική.
